Παγκόσμια σύνοδος της IDF στο …παγκόσμιο σταυροδρόμι

Με αφορμή τη σύνοδο της  International Dairy Federation στην Κωνσταντινούπολη

Με το βλέμμα προς τον ουρανό, ελπίζοντας – κάπου ανάμεσα στους απειράριθμους γερανούς- να συναντήσω κάπου την ταμπέλα Hilton Istanbul Bomonti… Στον περίβολο του πολυτελούς ουρανοξύστη που στεγάζει το ξενοδοχείο «βόσκει» το ομοίωμα μιας αγελάδας. Το αγελαδινό εξακολουθεί να κατέχει τη μερίδα του λέοντος, παρά τη δυναμική που καταγράφουν πρόβειο, κατσικίσιο και άλλων προελεύσεων γάλατα.
Κείμενο & φωτογραφίες: Λήδα Δεληγιάννη (ldeliyianni@boussias.com)

 

Μέσα στο χώρο της συνόδου, μια λέξη μπορεί να περιγράψει την εμπειρία: πληθωρικότητα. Πολύς κόσμος, από όλα τα σημεία του πλανήτη, (πάρα) πολλές εταιρείες, ακόμη περισσότερα προϊόντα, ομιλίες, παράλληλες συνεδρίες. Κάπως έτσι θα μπορούσε να συνοψίσει κανείς το IDF World Dairy Summit 2019.

Κοινό μυστικό είναι η κρατική υποστήριξη. Αν ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν αποφασίσει να στηρίξει κάτι, τότε ο κλάδος  απλά θα πάρει το φιρμάνι και θα σπεύσει. Αυτό έγινε και με την παγκόσμια σύνοδο της International Dairy Federation. Οι μεγαλύτερες βιομηχανίες γαλακτοκομικών της χώρας όπως οι Pinar, AK Gida και Gonenli έχουν δώσει πλατινένιες, χρυσές και άλλων βαθμίδων χορηγίες. Υπερπολυτελή περίπτερά τους γεμίζουν τον εκθεσιακό χώρο. Τα προϊόντα τους, σε αφθονία που θυμίζει αυτοκρατορικές εποχές, υπάρχουν διαθέσιμα σε κάθε γωνία της έκθεσης και φυσικά στα επίσημα γεύματα.

Περίπτερα χορηγών στο χώρο του IDF World Dairy Summit 2019, στο Hilton Istanbul Bomonti.

 

Εκπροσώπηση της Ελλάδας

Με κατηργημένη εδώ και περίπου μια δεκαετία την ελληνική Εθνική Επιτροπή Γάλακτος, οι περισσότεροι απορούν «από Ελλάδα;». Η παρουσία μου, μαζί με αυτήν μιας καθηγήτριας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, είναι το μοναδικό ελληνικό «παρών» σε μια σύνοδο χιλιάδων συμμετεχόντων.

«Η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι αποκλειστικός διοργανωτής τέτοιων διοργανώσεων, η κτηνοτροφική σας παράδοση θα επέτρεπε κάτι τέτοιο, είστε χώρα σύμβολο για την παγκόσμια γαλακτοκομική παραγωγή…» μου εξομολογείται στέλεχος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Γάλακτος (IDF), απαριθμώντας μου μια σειρά διοργανώσεων που είχαν φιλοξενηθεί στο παρελθόν στην Κρήτη, τη Θεσσαλία και άλλα μέρη της ελληνικής περιφέρειας.

 Ασία & αγορά γάλακτος

Το 2018, o πλανήτης παρήγε 704 δισ. λίτρα αγελαδινού γάλακτος. Σύμφωνα με τα στοιχεία της CNIEL που παρουσιάστηκαν στην ετήσια σύνοδο, το 31% παρήχθη στην Ασία. Δεύτερη η Ευρώπη (ΕΕ-28) με 24%. Η ασιατική ήπειρος παίρνει τα ηνία και στην κατανάλωση καθώς είναι ο μεγαλύτερος καταναλωτής γάλακτος παγκόσμια.

Οι χώρες με την υψηλότερη κατά κεφαλήν κατανάλωση είναι:

  1. Ισραήλ 54,8 κιλά/χρόνο
  2. Νότια Κορέα 32,9 κιλά /χρόνο
  3. Ιαπωνία 30,8 κιλά /χρόνο
  4. Ιράν 27,1 κιλά /χρόνο
  5. Κίνα 20,3 κιλά /χρόνο

Η Τουρκία που (επιλέγει να) συγκαταλέγεται στις ευρωπαϊκές χώρες – καταναλωτές έχει κατά κεφαλήν κατανάλωση 41,5 κιλά /χρόνο. Η ραγδαία αύξηση του πληθυσμού, φέρνει αύξηση της ζήτησης. Η εγχώρια παραγωγή της δεν αρκεί, κι έτσι ο όγκος των εισαγωγών γάλακτος αυξάνεται κάθε χρόνο.

Λίγο πριν ξεκινήσει το συνέδριο, οι τελευταίες δοκιμές στην κεντρική αίθουσα.

 

Μικροί παραγωγοί

Μια ομοιότητα με τα ελληνικά δεδομένα και εν αντιθέσει με τις ΗΠΑ και τις μεγάλες παραγωγούς  χώρες γάλακτος της Ευρώπης είναι ότι κάθε παραγωγός γάλακτος στην Τουρκία κατέχει πολύ μικρό αριθμό ζώων. Πάνω από 1 στους 2 παραγωγούς γάλακτος (ποσοστό 51,7%) κατέχει έως 5 ζώα (αγελάδες). Αντιδιαμετρικά, αυτοί που κατέχουν πάνω από 200 ζώα (αγελάδες) δεν ξεπερνούν το 0,13% του συνόλου των Τούρκων παραγωγών. Να σημειωθεί ότι στις ΗΠΑ, ο μέσος όρος των ζώων που κατέχουν οι παραγωγοί αγγίζει τα 300 ενώ στην Ολλανδία – μια χώρα που θεωρείται ‘πρότυπο’ για την ελληνική αγορά- ο αριθμός αυτός είναι περίπου στα 120 ζώα.

 Κτηνοτρόφοι και …ουρανοξύστες

Μιλώντας με παραγωγούς τυριών, επιστρέφω στην πρώτη εικόνα: ο οικοδομικός οργασμός που δονεί την Τουρκία την τελευταία δεκαετία, τραβά τον κόσμο στις πόλεις (και δη σε Κωνσταντινούπολη και Άγκυρα), απομακρύνοντάς τον από την κτηνοτροφική και αγροτική παραγωγή.

«Όλοι ρίχνουν τώρα χρήματα στις οικοδομές και δεν θέλουν να ρίξουν ούτε λίρα στην αγροτική παραγωγή… Σε λίγο καιρό θα ξεμείνουμε από βασικά προϊόντα διατροφής… Θα πρέπει να κάνουμε μόνον εισαγωγές» λέει λίγο θλιμμένος ένας παραγωγός τυριών με μακρά καταγωγή από τους τουρκικούς πληθυσμούς που πριν από έναν αιώνα κατοικούσαν στα ελληνικά εδάφη και μεταφέρθηκαν στα τουρκικά εδάφη με τις ανταλλαγές πληθυσμών των δυο πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα.

Το food safety πάντα μας απασχολεί και καλώς… Το – ίσως μεγαλύτερο- ζήτημα του food security όμως περιφέρεται σαν στοιχειό στο υπέδαφος της γηράσκουσας ευρωπαϊκής επικράτειας… Και δεν έχει ακόμη λάβει της προσοχής που απαιτεί… σκέφτομαι καθώς το αεροπλάνο διασχίζει τα νερά που χωρίζουν την ασιατική και την ευρωπαϊκή ήπειρο.


Το άρθρο της δημοσιογράφου Λήδας Δεληγιάννη δημοσιεύτηκε στο 17ο τεύχος του περιοδικού Dairy News (Δεκέμβριος 2019).

You might also like